Uraz biczowy (smagniecie biczem, whiplash).

   Uraz biczowy (smagniecie biczem, whiplash).  

O tym czy niewielka stłuczka, jest niewielka.

Mechanika urazu biczowego. 
Podczas urazu biczowego następuje siła przyspieszenia ciała początkowo do przodu lub do tylu oraz gwałtownego wyhamowania. 

 

Jest to niebezpieczne ze względu na konsekwencje, jakie mogą wynikać z wypadku samochodowego, pomimo że „nic wielkiego się nie stało”.

 

Taka sytuacja występuje dwojako; podczas uderzenia samochodem w drugie auto z tyłu obaj kierowcy ulegną podobnym siłom ale w innej kolejności. Jeden kierowca przez gwałtowne wyhamowanie, a drugi przez gwałtowne przyspieszenie. 

 

W przypadku urazu biczowego dochodzi do dużych naprężeń w obrębie tkanek miękkich. Zazwyczaj w podobnych urazach mamy do czynienia z duża siła oddziałująca na kość, po czym następuje złamanie i uwolnienie energii.

 

Przy urazie biczowym nie ma sytuacji wyładowania energii, a cała siła uderzenia kumuluje się w tkankach miękkich. W takich przypadkach włókna elastyczne (powięziowo-mięśniowe) zostają nadmierne rozciągnięte, często w większym wymiarze niż ich długość początkowa i nie są w stanie powrócić do swojego właściwego napięcia.

 

Konsekwencją takiego urazu są bóle głowy, dyskomfort szyi, zawroty głowy czy szumy uszne. Także nasilenie wcześniejszych problemów (np drętwienie rąk) często występuje po takich urazie. 

 

Utrudnieniem jest fakt, iż diagnostyka obrazowa nie zawsze jest w stanie pokazać nam zmiany, a same objawy potrafią się pojawić po kilku dniach do kilku tygodni. O ile po wypadku rtg wykluczy nam złamania to naprężenia w obrębie tkanek miękkich pozostają zagadką. 

 

Rejony ciała w szczególności narażone podczas urazu biczowego:
– podrażnienie, naderwanie więzadeł stawu skokowego (kostki),
– przesunięcie kości strzałkowej względem piszczelowej,
– obszar kości krzyżowej i jej relacja z kośćmi biodrowymi oraz staw krzyżowo- biodrowy,
– ograniczenie ruchomości narządów wewnętrznych,
– ograniczenie w obrębie stawów kręgosłupa,
– wpływ na połączenie mostka z żebrami oraz obojczykiem,
– zmiany napięcia opony twardej,
– trójkąt podpotyliczny,
– naprężenia szwów czaszkowych,
– wszystkie powiązane tkanki z powyższymi strukturami.

 

Leczenie zaczynamy od wnikliwej diagnozy, do jakich zmian doszło, a sama terapia polega na normalizacji tkanek miękkich. Działamy tam, gdzie jest to konieczne.